دو دوست، دو دوچرخه و چهار سال و سه ماه جاده.

سفر

چطور شروع شد؟

پسری که به او گفته بودند پایش را از گلیمش درازتر نکند.

حسن علیزاده و امیرحسین احمدی بچه‌های سال‌های جنگ با عراق بودند؛ سرگرمی‌شان از بازی در کوچه و یک ساعت برنامهٔ کودک در روز فراتر نمی‌رفت. همان هم بس بود. مسافرهای کوله‌به‌دوش کارتون‌ها کاری کردند که کرهٔ جغرافیای خودشان را در خیال بچرخانند و هر جا ایستاد، چمدانی خیالی ببندند.

وقتی به پدرش گفت می‌خواهد دنیا را ببیند، پدر با یک ضرب‌المثل جوابش را داد: «پایت را به اندازهٔ گلیمت دراز کن.» پسر زیر لب گفت ترجیح می‌دهد گلیم را بلندتر کند. همان یک جمله شد این سفر.